پیش بینی رفتارهای پرخطر با توجه به نقش مدیریت هیجان در بین رانندگان شهر تهران

نویسنده

چکیده

پژوهش حاضر با هدف شناسایی شیوه های روانشناختی رانندگان پرخطر در تصادفات رانندگی و با توجه به نقش مدیریت هیجان در بین رانندگان شهر تهران انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی – همبستگی بود. جامعة آماری پژوهش، کلیه 384 رانندة مناطق 9 و 15 شهر تهران بودند و نمونة تحقیق شامل 165 راننده از مناطق 9 و 15 بود که با روش نمونه گیری تصادفی (خوشه ای یک مرحله ای و یا تصادفی ساده) برای انجام پژوهش انتخاب شدند و به وسیلة ابزارهای مقیاس هیجان خواهی زاکرمن و مقیاس خطرپذیری موردارزیابی قرار گرفتند. نتایج حاصل از تجزیه وتحلیل داده ها حاکی از آن بود که هیجان خواهی نزدیک به 16 درصد از تغییرات واریانس رفتار پرخطر را تبیین میکند. نتایج نشان داد که بین بازداری با رفتار پرخطر، بین ماجراجویی با رفتار پرخطر، بین تجربه طلبی با رفتار پرخطر و بین هیجان خواهی نیز با رفتار پرخطر رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ ولی بین ملال پذیری با رفتار پرخطر رابطة معناداری وجود ندارد.

کلیدواژه‌ها