تحلیل فضایی ارتباط بین سفر و گردشگری با حوادث رانندگی در ایران

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار گروه برنامه ریزی گردشگری، دانشکده گردشگری، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران

2 دانشجوی دکتری گردشگری، دانشکده گردشگری، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران

3 دانشجوی دوره کارشناسی ارشد برنامه ریزی گردشگری، دانشکده گردشگری، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران

چکیده

زمینه و هدف: سفر و گردشگری جایگاه ویژه ای در سبک زندگی امروز انسان ها دارد. آنها برای تنوع بخشی به زندگی روزمره و دوری از فشارهای روحی و روانی آن و رسیدن به آرامش، کسب تجربه های خوب و خاطرات شیرین در فرصت های ممکن از جمله تعطیلات آخر هفته، تابستان و سال نو سفر می کنند. حوادث رانندگی می تواند سفر و گردشگری را به یک تجربه بد و خاطره تلخ تبدیل نماید. هدف از این تحقیق تحلیل فضایی سفر و گردشگری و تصادفات رانندگی در جهت برنامه ریزی و مدیریت بهتر از نظر توزیع فضایی و زمانی مسافرت ها و کاهش حوادث رانندگی است.
روش: این تحقیق بصورت کاربردی و توصیفی تحلیلی است. آمارهای سفر و گردشگری فصل بهار در چهار سال 1395 – 1398 از سایت مرکز آمار ایران و همچنین آمار حوادث رانندگی ( فوتی و مصدوم) همان زمان از پلیس راهنمایی و رانندگی مورد استفاده قرار گرفته است. برای تحلیل فضایی و همچنین تجزیه و تحلیل آماری از نرم افزارهای جی ای اس[1] و اس پی اس اس[2] استفاده شده است.
یافته ها: یافته ها نشان می دهد همبستگی بالایی بین پراکنش سفر و گردشگری و حوادث رانندگی با ضریب همبستگی  برابر با 702/0 وجود دارد. سفر همراه با اقامت و حوادث رانندگی با سطح ضریب بتای 88/0 و سطح معناداری کمتر از 5 درصد( sig. = 000/0) با یکدیگر ارتباط دارند. برازش مدل نشان می دهد که سفرهای همراه با اقامت به میزان 65 درصد از واریانس حوادث رانندگی را پیش بینی می کنند. 
نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاکی از عدم همبستگی بین میزان جمعیت استانها و حوادث رانندگی است و حوادث رانندگی با عواملی غیر از جمعیت استان ارتباط دارد و یکی از آن عوامل، میزان سفر و گردشگری آن استان است. تحلیل الگوی پراکنش فضایی سفر و گردشگری و همچنین حوادث رانندگی بر اساس شاخص موران نشان از الگوی تصادفی است.
 

کلیدواژه‌ها